حرم دوست

 

 امشب از آسمان دید تو

روی شعرم ستاره می بارد

در سکوت سپید کاغذها

پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانه تب آلودم

شرمگین از شیار خواهشها

پیکرش را دوباره می سوزد

عطش جاودان آتشها

آری ، آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا حذر کردن

شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب به جای می ماند

عطر سکرآور گل یاس است

آه، بگذار گم شود در تو

کس نیابد ز من نشانه من

روح سوزان آه مرطوبت

بوزد بر تن ترانه من

آه ، بگذار زین دریچه باز

خفته در پرنیان رویاها

با پر روشنی سفر گیرم

بگذرم از حصار دنیاها

دانی از زندگی چه می خواهم

من تو باشم ، تو ، پای تا سر تو

زندگی گر هزار باره بود

بار دیگر تو بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریاییست

کی توان نهفتنم باشد

با تو زین سهمگین توفانی

کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم از تو می خواهم

بدوم در میان صحراها

سر بکوبم به سنگ کوهستان

تن بکوبم به موج دریاها

بس که لبریزم از تو می خواهم

چون غباری ز خود فرو ریزم

زیر پای تو سر نهم آرام

به سبک سایه تو آویزم

آری ، آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

 

 

نوشته شده توسط مریم در چهارشنبه پنجم تیر 1387 ساعت 20:47 موضوع | لینک ثابت

 

چند روز پیش تو روزنامه خوندم  که تهران رکورددار طلاق در کشورمان است ! دوست دارم این آمار تکان دهنده رو تجزیه و تحلیل کنم . چرا همیشه بیشترین آمار طلاق و جدایی متعلق به شهرهای بزرگ است و شهرهایی است که سرشار از امکانات هستند .

مگر نه این که بهانه میاریم بخاطر فلان بود و فلان ؟!

به نظر من ، مشکل از جای دیگه آب می خوره ، از نبود همدلی ، روراستی ، و ... تکرار واژه گذشت به انسان آرامش می دهد چه برسه به پیروی از آن !

فقط و فقط کمی  و کمی گذشت و درک متقابل همه چیز رو درست می کنه ! 

البته اگه نظرم درست باشه .

ولی واقعا چی باعث این شده که امروز آمار طلاق بالا بره طوری که بعد از سه ماه زندگی مشترک پله های طلاق رو بالا و پایین برن !!!

 

 

نوشته شده توسط مریم در جمعه بیست و سوم فروردین 1387 ساعت 20:15 موضوع | لینک ثابت